بددهنی و فحش دادن – قسمت اول

نادرند کودکانی که حداقل گاه و بی گاه بددهنی نکنند یا کلمات نامربوط و زشت به زبان نیاورند.بعضی کودکان برای به نمایش گذاشتن استقلال خود، بعضی وقتی عصبانی میشوند و بعضی دیگر برای کسب لذت به این کار مبادرت می کنند.
در حدود 3 سالگی کلمه هائی که با برخی اعمال بدنی کودک مناسبت دارد وارد فرهنگ لغات او میشود مثل "پی پی" و "جیش" و.... . بعدها کودک کلمه ها و عبارت های دیگری را هم فرا خواهد گرفت.
در اکثر موارد بی اعتنائی به چنین رفتاری (نخندیدن یا لبخند نزدن) باعث میشود در مدت کوتاهی این مشکل رفع شود. کلمه های زشت و فحش های رکیک گهگاه از ذهن ما نیز میگذرند . ما آموخته ایم که خودمان را کنترل کرده و آن ها را بر زبان نیاوریم و این درست همان رفتاری است که کودکان هم باید بیاموزند . توجه کنید که در بین راه های پیشنهادی ما، شستن دهان کودک با صابون یا از این قبیل وجود ندارد.(یا ریختن فلفل در دهان کودک که در بعضی خانواده ها بخصوص از سوی بزرگان خانواده توصیه میشود – سمیرا) انجام چنین کاری با یک کودک در این سن نه تنها خطرناک و مضر است ، بلکه به پوشش ریه کودک نیز آسیب می رساند.
راه های مقابله با این مشکل :
• الگوی خوبی باشید.
• بیش از حد به بد دهنی یا ناسزا گفتن توجه نشان ندهید.
• جایگزین های مناسب را به کودک بیاموزید.
• پی آمدهای منفی را به کار بگیرید.

(جزئیات مربوط به راه های مقابله با مشکل در قسمت بعدی آورده خواهد شد. سمیرا)

منبع : کتاب "چگونه با کودکم رفتار کنم" . نویسنده: دکتراستفن گاربر- مترجمین: دکتر شاهین خزعلی، دکتر هومن حسینی نیک و دکتر احمد شریف تبریزی . زیر نظر دکتر محمد ولی سهامی – انتشارات مروارید – چاپ نهم 1381

سمیرا

  
نویسنده : والدین ایرانی ; ساعت ٧:٥۸ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢٩ اردیبهشت ،۱۳۸٢