عکس‌العمل مناسب در قبال لجبازی کودکان - قسمت دوم

حالا نظر دکتر سيرز رو بخونين
تأديب چيست
* دادن ابزار موفقيت در زندگی به بچه
* انجام هرکاری که لازم است برای آن که از زندگی با فرزندانتان لذت ببريد.
* تأديب بيشتر بر مبنای ايجاد ارتباط درست با بچه استوار است تا استفاده از روش‌های درست.
* کمک به بچه برای ايجاد مهارهای درونی که عمری دوام بياورند.

يک روز داشتم خانواده‌ای را در اتاق انتظار مطبم تماشا می‌کردم. بچه چند قدم دورتر از مادر خوش و خرم مشغول بازی بود و گاه‌گاهی بغل مادر می‌رفت تا مختصری سوخت‌گيری عاطفی کند و بعد دوباره سراغ بازی می‌رفت. همين طور که جرئت می‌کرد دورتر شود، نگاهی به مادر می‌انداخت تا تأييدش را بگيرد. با سر تصديق کردن و لبخند مادر برايش به معنی «اشکالی نداره» بود و با خيال راحت به زير و بالا کردن اسباب‌بازی‌های جديد می‌پرداخت. چند باری که بچه شروع به خرابکاری کرد، مادر چشم به چشمش انداخت و پدر او را گرفت و به سمت ديگری هدايت کرد و بچه اين پيام روشن را دريافت کرد که لازم است رفتارش را تغيير دهد. در بچه آرامش و در والدين اقتداری آسوده به چشم می‌خورد. معلوم بود که روابط خوبی با هم دارند. لازم ديدم از آنها تعريف کنم: «تأديب کردن رو خوب بلدين.» پدر که تعجب کرده بود جواب داد: «ولی ما که بچه‌مون رو نمی‌زنيم.»
روشن بود که درک ما از کلمه تأديب کاملاْ با هم فرق داشت. مثل خيلی از والدين، آنها هم تأديب را با واکنش به رفتار بد يکی می‌دانستند. متوجه نبودند که تأديب بيشتر کاری است که برای تشويق رفتار خوب انجام می‌دهيد. بهتر است از اول جلو افتادن بچه را بگيريم تا بعد از آن که افتاد برويم زخم‌هايش را ببنديم.
تأديب همه آن تأثيری است که بر بچه می‌گذاريد تا مشخص کنيد که بچه چه از آب در می‌آيد. اما دوست داريد بچه‌تان چه از آب در آيد؟ بچه از شما چه می‌خواهد تا آن شود که شما می‌خواهيد؟ اهداف غائی شما هر چه که هست، ريشه‌اش بايد اين باشد که به بچه کمک کنيد مهارهای درونی ايجاد کند که عمری برايش دوام بياورد. می‌خواهيد آن نظام هدايتی که در چهار سالگی رفتار بچه را تصحيح می‌کرد در چهل سالگی هم او را از بدی کردن باز دارد و می‌خواهيد اين نظام بخشی از شخصيت کلی بچه شود. فرض کنيد که زندگی بچه روی نوار ويدئو ضبط شده بود و شما می‌توانستيد چند دهه آن را جلو ببريد، دوست داشتيد در آن بچه بزرگ‌شده چه خصوصياتی ببينيد؟ من و همسرم برای فرزندانمان اين آرزوها را داريم:
حساس بودن- شوخ‌طبعی- اعتماد به نفس و عزت نفس قوی- توانايی تمرکز بر اهداف- خرد لازم برای اخذ تصميم‌های درست- صداقت- شرافت- توانايی ايجاد رابطه‌های صميمانه- رفتار جنسی سالم - احترام به مسئولان - احساس مسئوليت - مهارت حل مشکلات- اشتياق به يادگيری

بقيه حرف‌های دکتر سيرز رو در بخش بعد بخونين
منبع
تهيه مطلب از آزيتا   
نویسنده : والدین ایرانی ; ساعت ٩:۱۸ ‎ق.ظ روز جمعه ۱۳ دی ،۱۳۸۱