تيرماه ۸۳- اعتماد به نفس در کودکان - قسمت چهارم

 

 

Written by Katherine West

Copyright 2002 by PageWise, Inc

http://mdmd.essortment.com/selfconfidence_rbcz.htm

 

 

چگونه اعتماد به نفس را در کودکانتان افزایش دهید

 

افزایش اعتماد به نفس در کودک موضوع بسیار حساسی است.  ما به عنوان والدین، تمایل به افزایش اطمینان و اعتماد به نفس کودکمان داریم، اما نمی‌خواهیم کودکانی تربیت کنیم که دچار خودبزرگ‌بینی هستند. مرز باریکی بین کودک معتمد به نفس و کودک گستاخ و خودخواه وجود دارد.

میزان موفقیت‌هایی که کودک باید داشته باشد بستگی به سطح سنی او دارد. شما می‌توانید اجازه دهید فرزند پنج‌ساله‌تان گهگاهی در بازی شطرنج برنده باشد، اما اجازه ندهید همیشه بازی را ببرد. در غیر این‌صورت چگونه می‌تواند در مواجهه با شکستی در زندگی واقعی واکنش نشان دهد؟

 

 کدام روش‌ها برای افزایش اعتماد به نفس فرزندم بهترند؟

1-      فرزندتان را در قبال انجام کار خوب یا عملکرد مناسب در مدرسه تشویق کنید.

2-      هنگام انجام کار صحیحی به آنها توجه کنید. به فرزندتان بگویید که کارش به شما کمک کرده و برای لطفش از او تشکر کنید.

3-      وقتی فرزندتان کاردستی، نمرات مدرسه و یا کارهایی را که با خلاقیت ایجاد کرده به شما نشان می‌دهد، با بذل توجه واقعی او را تشویق کنید. اگر فقط تعریف سریعی از آنها بکنید یا تنها چند ثانیه نگاه کنید، فرزنتان احساس می‌کند که با او رو راست نیستید.

4-      تلاش فرزندتان برای پیشرفت را ستایش کنید. در برابر بهبود عملکرد فرزندمان نه تنها باید هیجان‌زده شویم، حتی ممکن است او را با جایزه‌ای غیرمنتظره غافلگیر کنیم، که تشویق مثبتی است.

5-      وقتی فرزندتان با شما صحبت می‌کند به او گوش کنید. از فرزندانتان سوال کنید. با این کار به عنوان والدین، فرزندانمان را برای پیشرفت مهارت‌های گویشی تشویق می‌کنیم. آنها را مطمئن کنید که عقیده‌ها و نظراتشان مهم است، که خط ارتباطی بین پدر/ مادر و فرزند را باز نگه می‌دارد، که برای زمانی که بزرگ‌تر می‌شود خیلی مهم است. کودکان مایلند که بیشتر با یکی از والدین‌شان درباره‌ی مشکلاتشان صحبت کنند، اگر بدانند که او واقعاً گوش می‌دهد.

 

اعتماد به نفس موضوع مهمی است که باید به فرزندان‌مان به‌تدریج القا شود، اما فروتنی هم حائز اهمیت است. قبل از تحسین فرزندتان بدون توجه به اثری که بر او خواهد داشت، فکر کنید. آیا ده سالگی سن مناسبی برای پیروزی‌های مکرر است؟ ممکن است سبب صدمه بیشتری شود. آیا بهتر نیست که فرزندتان کمی از حقیقت‌های سخت زندگی را یاد بگیرد؟

ما می‌خواهیم که فرزندان شاد و متعادلی داشته‌باشیم که اعتماد به نفس بالایی داشته باشند، اما نمی‌خواهیم فرزندان پر شکوهی تربیت کنیم که به نظر دیگران لوس و خودخواه باشند. ما باید فرزندانی تربیت کنیم که دلسوز دیگران باشند، فرزندانی که انسانیت داشته ‌باشند. ما فرزندانی می‌خواهیم که سرشان را بالا بگیرند، اما نه فرزندانی که مفهوم واقعیت را نمی‌فهمند. مطمئن شوید که وقتی به فرزندتان کمک می‌کنید تصویر خوبی از خود داشته‌باشد، از این مرز باریک نمی گذرید.

 تحقيق و ترجمه از فرنوش

 

 

منبع: مجله آهنگ زندگي

ترجمه : فاطمه مقيسه


اعتماد به نفس ِكودك
شخصيت كودكان با يكديگر بسيار متفاوت است ، بعضي از آنها اجتماعي اند و علاقه مند هستند كه با يكديگر بدون خجالت و ناراحتي ارتباط برقرار كنند و داوطلب آن هستند كه كار جديدي را انجام دهند.  در حالي كه بعضي ديگر نيازمند تشويق و حمايت هستند تا بتوانند كارهايي را انجام دهند و براي برقراري ارتباط با ديگران نيز دچار مشكل هستند .
اعتماد به نفس يكي از مهمترين خصوصياتي است كه اگر در وجود كودك شكل بگيرد مي تواند مهارت هايي را كسب كند و كم كم به عنوان يك فرد مطرح تلقي شود ،‌پس بايد سعي كنيم با فراهم كردن استفاده از فرصت هاي روزانه اعتماد به نفس كودكمان را تقويت كنيم . براي انجام اين كار مهم نيست كه كودك چه شخصيتي دارد فقط كافيست تصميم بگيريم كه در اين راه او را ياري كنيم .
يكي از معاني اعتماد به نفس داشتن ، يعني آگاه بودن بر اين نكته كه اشتباه كردن امري طبيعي است. مثلا اگر كودك ناگهان شيشه آب مربوط به آب رنگ را مي ريزد لازم است بداند كه تنها با كمك از طرف پدر و مادر مي تواند دستمال را به دست گيرد و آب هاي ريخته شده را خشك كند و سپس كارش را دوباره شروع كند .به اين ترتيب كودك بدون احساس گناه ياد مي گيرد كه چطور مراقب ظرف آب باشد و از ريختن مجدد آن جلوگيري كند . بنابراين كودك از اتفاقاتي كه برايش رخ داده مي دهد ياد مي گيرد و دفعه بعد كارش را در جهت صحيح انجام مي دهد و اين باعث شكل گيري اعتماد به نفس در او مي شود.
كودكان در شرايط خاص نياز به اعتماد به نفس بيشتري دارند كه والدين بايد سعي كنند در اين موقع اعتماد به نفس را در كودكانشان تقويت كنند يا آن را به وجود آورند .

 

براي انجام اين كار روشهاي زير را مي توان در نظر گرفت :

يك -  كودك را به ايجاد رابطه با بزرگترها تشويق كنيم :
كودك در اولين برخورد با كساني كه تا بحال آنها را نديده و برايش نا آشنا هستند دچهر تشويش و دلهره مي شود و ما مي توانيم با آرام كردن او در برابر اين نگرانيها كمك كنيم تا او بر خجالت اوليه اش غلبه كند .
-     
در مواقعي كه كودك شخصي را براي اولين بار مي بيند او را به گوشه اي ببريم و برايش توضيح دهيم كه او چه كسي هست و براي انجام چه كاري آمده است .
-     
شخص را طوري به كودك معرفي كنيم كه انگار او را به يك فرد بزرگ معرفي مي كنيد در حالي كه بعضي از والدين به كودك خود اهميت نمي دهند و مشغول صحبت با ديگران و يا سرگرم كار خود مي شوند . -      وقتي بزرگتري با كودك صحبت مي كند به جاي او حرف نزنيد . اين بدترين كاري است كه مي توان انجام داد در عوض كودك را تشويق كنيم كه خود در گفتگو شركت كند .
دو-  كودك را به يافتن دوستان جديد تشويق كنيم .
كودكان براي برقراري ارتباط با دوستان جديد نياز به اعتماد به نفس دارند در واقع برقراري ارتباط صميمانه با يك گروه توسط كودك ضامن برقراري ارتباط هاي مناسب كودك با گروههاي ديگر نيست . براي مثال زماني كه بچه ها مدرسه رفتن را شروع مي كنند با اينكه ساعتها در كنار بچه ها هستند و در اكثر مواقع ارتباط صميمانه و مناسبي با دوستانشان برقرار مي كنند، باز هم موقع رفتن به مهماني تولد براي آنها دلهره آور است .
مي توان اين مشكل را با تشويق كودك به پيدا كردن دوستان جديد حل كنيد .اگر قدرت اعتماد به نفس كودك افزايش يابد و او با اعتماد به نفس بداند كه به راحتي قرار است در مكانهاي جديد دوستان تازه ايي پيدا كند احساس آرامش كرده و هيچ نگراني و دلهره ايي را حس نمي كند .
اگر به مهماني دعوت شديد كه تعدادي كودك در آنجا حضور دارد بايد كودك خود را تشويق كنيم كه تا با كودكاني كه سرگرم بازي هستند همراه شود بعد با آنها شروع به صحبت كنيم در ابتدا خود و كودكتان را معرفي كنيد و از بچه هاي ديگر بخواهيد كه اسم شان را بگويند و سعي كنيد كه در مورد مسائل مختلف با بچه ها صحبت كنيد . به اين ترتيب كودك شما ياد خواهد گرفت چگونه توسط روشهاي ساده مي تواند با كودكان ديگر ارتباط برقرار كند و همبازي آنها شود .
سه - كودك را با علتها روبرو كنيم .
 
وقتي كودك كاري انجام مي دهد كه قبلا قادر به انجام آن نبوده است از اين موفقيت لذت مي برد . او ياد مي گيرد خيلي از چيزها با سعي و تلاش به دست مي آيد و ما مي توانيم به خاطر اين سعي و تلاش كودك را تشويق كنيم و با اين روش اعتماد به نفس او را تقويت كنيم . حتي اگر كودك دفعه اول به طور كامل در كاري موفق نشد باز هم تشويق بي تاثير نيست ولي مي توان علاوه بر تشويق علت نا موفق بودنش را در ان كار برايش توضيح دهيم .هرگز كودك را مجبور به انجام كاري نكنيد خصوصا وقتي او از انجام بعضي كارها احساس ترس مي كند .
وقتي مي خواهيد كودكتان را براي انجام كاري تشويق كنيد از كلماتي در قالب جملات مثبت استفاده كنيد مثلا به جاي اينكه به او بگوييد : آن را انجام نده يا مواظب باش به او بگوييد : ‌اگر بر روي كاري كه ميخواهي انجام دهي دقت كني هيچ مشكلي برايت پيش نخواهد آمد
چهار -  مهارت هاي جديد به كودك بياموزيم .
پنج -  كودك را به خود وابسته نكنيم .


در آخر توصيه هايي براي تقويت اعتماد به نفس در كودك :
يك - اگر بيش از يك فرزند داريد سعي كنيد براي هر يك از آنها وقتي در نظر بگيريد كه تنها متعلق به خود كودك باشد .

دو - هرگز كودك خود را با كودكان ديگر مقايسه نكنيد .
سه - اگر كودك در كاري به شما كمك كرد يا كاري را خوب انجام داد به او بگوييد كه كارها را خوب انجام داده و از او تشكر كنيد .
چهار- كودك خود را به خاطر سعي و تلاش هايي كه انجام مي دهد تحسين كنيد.
پنج - وقتي كودكتان مي خواهد كار مشكلي را انجام دهد به او قوت قلب بدهيد و به دنبال راهي بگرديد كه كمك كند آن كار را نيمه تمام رها نكند.

تحقيق از مريم




 

 

 

 

  
نویسنده : والدین ایرانی ; ساعت ۱٠:٢۱ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۳ شهریور ،۱۳۸۳

تحقيق تيرماه ۸۳- اعتماد به نفس در کودکان - قسمت سوم

کتاب : تغذیه و تربیت کودک

تألیف : دکتر بنیامین اسپاک ، ترجمه : دکتر مصطفی مدنی

از بخش : چهاردهم ( پرورش روانی کودک ) قسمت : احترام به خود و یازدهم ( شش تا یازده سالگی) قسمت : اندام

 

احترام به خود

 احترام به خود جزئی از اعتماد به خود است- تعریف و تمجید از یک بچه ، حس اعتماد به نفس را در او تقویت می کند . ولی اگر این تحسین بر خلاف حقیقت و دروغی باشد ، بچه ها خیلی زود  آن را می فهمند . یک راه ، برای ایجاد و تقویت حس احترام به خود در فرزند این است که اجازه دهید با تعدادی از مسائل و مشکلات عاطفی روبه رو شود و او را در حل آن کمک کنید تا مطمئن شود والدینش میتوانند با مشکلات عاطفی رو به رو شوند . کودکی که از هر طرف مورد تحسین و تمجید قرار می گیرد ، اگر پدر یا مادرش  به دلیلی از او عصبانی شود و بدترین حرفها رو به او بزند و  بدترین اهانتها را به او بکند،  هرگز نمی تواند احترام به خود را در خودش ایجاد و تقویت کند  برعکس او را دچار اضطراب و عدم اطمینان می کند . انضباط محکم و ثبات در آن ، برای ایجاد احترام به خود به مراتب از تحسین دروغی و تو خالی بهتر است  .   

دلیل این رفتار والدین دلسوز در تحسین زیادی و بیش از حد فرزندشان این باشد:چون در دهه‌هاي گذشته ، والدین با فرزندان خود در اغلب موارد عدم تفاهم داشته و حتی آنها را کتک هم می زده اند ، والدین جدید صد و هشتاد درجه چرخیده‌اند و با احترام بیش‌‌ از حد و تحسین زیادی از فرزندشان ، به نظر خود می خواهند ، نقص گذشتگان را جبران کنند . ولی فراموش کرده اند ، می بایست از فرزند خود توقع احترام متقابل داشته باشند . این مسئله تا حدی رفتار بی ادبانه و خواسته های بی پایان نوجوانان امروزی را توجیه می کند.

در موضوع" احترام به خود" اولین و مهمترین قدم ، تحسین و تمجید نیست ، بلکه حفظ طبیعی اعتماد به خود که هر بچه ای با آن متولد می شود ، به مراتب مؤثرتر است و در ضمن با تحسین زیادی نکردن ، خطر ایجاد غرور بیش از حد و از خود راضی بودن نیز در کار نخواهد بود.

ارتقای مثبت احترام به خود-  روی تعریف و تحسینهای مکرر ، به خاطر یک رفتار خوب و یا مؤفقیت کم و کوچکی به هیچ وجه نباید حساب کرد به عنوان مثال : والدین بچه ای برای یاد دادن شنا به او ، چقدر از او تعریف می کردند . هر وقت او سرش را کمی زیر آب می کرد ، پدر و مادر از شدت تحسین او را به عرش اعلا می رساندند و کودک هم هر دقیقه ای یک بار می گفت : " ببین من شنا می کنم " و باز هم تعریف ها شروع می شد . ساعتی گذشت و هیچ پیشرفتی در شنای کودک حاصل نشد ، فقط اشتیاق او برای شنیدن تعریف و تمجید از والدین بیشتر می شد و خود را بیشتر مورد توجه قرار می داد . افزایش حس احترام به خود در فرزندتان - غیر از اجتناب از تحقیر و سرزنش کردن - شامل لذت بردن از وجود او ، شاد بودن از حضور او و با او بودن ، انبساط خاطر از شنیدن بعضی از لطیفه‌هایش و تشویق بعضی از کارهای هنری او یا مؤفقیت در کارهای ورزشی کودک خواهد بود و می تواند کمک مؤثری باشد. گاهی او را با هدیه ای غافلگیر کنید ، گاهی با پیشنهاد یک مسافرت کوتاه و یا حتی پیاده‌روی به اتفاق هم ، علاقه خود را به او ابراز کنید . علاوه بر ابزار این علایق برای او - درست مانند یک دوست ارزنده و صمیمی - احترام قایل باشیدیعنی با او رفتار بی ادبانه نداشته باشید و به او بی اعتنایی و بد خلقی نکنید . برعکس با او مؤدب و خوشرو باشید . این دلیل نمی شود که چون آنها از ما کوچکترند ، به آنها توهین کنیم و یا نسبت به آنها بی ادب باشیم .اشتباه بزرگ والدینی که به فرزندان خود احترام می گذارند ، این است که از فرزندان خود احترام متقابل نمی خواهند . به نظر می رسد ، به تلافی بچه هایی که در دهه‌های گذشته تحت فشار و استیلای والدین بوده اند، این والدین به ظاهر دلسوز و مهربان ، ناخودآگاه اجازه می دهند كه  فرزندانشان نسبت به آنها بی ادب و طلبکار باشند . کودکان نیز مانند بزرگسالان ، در برابر مردمی که برای خود احترام قائل‌اند احساس راحتی و خشنودی بیشتری می کنند زیرا آنان نیز در مقابل انتظار احترام متقابل دارند . در واقع ، احترام گذاشتن باید دو جانبه باشد .

 

اندام

بسیاری از اطفال به علت عدم اعتماد به نفس ، زشت و ناهموار راه می روند . این وضع ممکنست ناشی از سرزنش و انتقاد شدید در منزل  ، یا در نتیجه مشکلات طفل در مدرسه و یا به علت عدم رضایت طفل از زندگی اجتماعیش باشد . شخصی که چست و چالاک بوده و اعتماد به نفس داشته  باشد ، در نشستن و برخاستن و راه رفتن آن را نشان می دهد . وقتی والدین رابطه احساسات طفل را با اندام او متوجه شوند ، بهتر می توانند از آن مواظبت کنند .

تمایل و غریزه طبیعی والدین آن است که مواظب و مراقب اندام فرزند خود باشند تا او صاحب اندام خوب و زیبا شود ، لذا همیشه به فرزند خود خطاب می کنند : " مواظب شانه هایت باش " یا " محض رضای خدا راست بایست! " . لیکن طفلی که قوز می کند - شاید به این علت که والدینش مدام مواظب او هستند - با سرزنش و انتقاد والدین اصلاح نخواهد شد. به طور کلی ، بهترین نتیجه وقتی حاصل می شود که طفل در مدرسه یا درمانگاه مخصوص تربیت اندام و یا در کلاسهای بدنسازی ، ورزش زیبایی اندام بنماید .

مهمترین وظیفه والدین نسبت به فرزند خود ، علاوه بر آنکه با راهنمایی خود ، او را در تطابق با محیط مدرسه و فراهم نمودن یک زندگی خوش و توأم با سعادت یاری می رسانند ، این است که با ایجاد حس اعتماد به نفس و بزرگ منشی در او ، روحیه طفل را قوی و نیرومند سازند.

تحقيق از پريسا

 

مامان من تو را دوست ندارم (1375)

نویسنده: روح‌انگیز شریفیان

فصل دوم: حرف‌هایی که هرگز نباید جلوی بچه‌ها زد. صفحه‌ی 12.

 

حرف‌هایی که هرگز نباید جلوی بچه ها زد

 

در زندگی پر مشغله‌ی خانوادگی نمی‌توان هر کلمه را در ترازوی عقل نهاد و آن را سبک و سنگین کرد. احساس، همیشه نقش مهم‌تری در میان کلمات بازی می‌کند. زندگی با کودکان اعصاب خیلی قوی می‌خواهد و تربیت بچه‌ها نیروی فراوان لازم دارد.

به‌همین دلیل پدر و مادرها، گاه حرف‌هایی می‌زنندو اشاراتی می‌کنند که اصلاً نه دلخواهشان بوده نه منظور خاصی داشته‌اند و بسیاری از آنها را هم فوراً با یک شوخی، يا یک کلمه‌ی مهربانانه و قربان صدقه اصلاح می‌کنند. اما جمله‌هایی هست که با این که به‌راحتی گفته می‌شود، روی بچه چنان اثر بدی می‌گذارد که گاه در تمام عمر اثر آن باقی می‌ماند. بعضی از این جمله‌ها آنقدر عادی‌اند که بزرگترها به محتوا و آهنگ آن اصلاً توجه نمی‌کنند، در‌حالی‌که برای بچه‌ها فقط یک اصطلاح ساده نیست، بلکه تاثیری دارد که برای همیشه باقی می‌ماند و دردناک می‌شود، مانند اثر یک سیلی.

 

تو آدم بشو نیستی

وقتی کودک انتظارات والدین را برآورده نکند، ممکن است این جمله از روی خشم گفته‌شود. اما این حرف مثبت که نیست هيچ، بار منفی زیادی هم دارد و نه تنها مساله را حل نمی‌کند بلكه اثر ویران‌کننده‌ی آن بسیار زیاد است. اگر پدر و مادر که بیش از همه به کودک نزدیک هستند و بهتر از هرکس او را می‌شناسند، با این جمله درباره‌ی او قضاوت کنند، تنها تکیه‌گاه و امید کودک را ویران می‌‌کنند. تنبیه کودک در مورد کوتاهیش ایراد ندارد، اما هرگز، هرگز شخصیت کودک را تحقیر نکنید و آینده‌ی او را تهدید ننمایید.

 

صبر کن تا بابات بیاد

در هر خانواده‌ای تقسیم نقش پدر و مادر مهم است، اما نباید این نقش به صورت مادر تربیت‌کننده و پدر مجازات‌کننده درآید. این کار اثر خوبی روی کودک نمی‌گذارد. رفتار پدر و توقعات او از کودک با مادر متفاوت است و هر دو باید در زندگی کودک نقش داشته ‌باشند و البته نقشی مثبت. وقتی پدر به هیبت شخص مجازات‌کننده در بیاید، کودک از پدر دور می‌شود، درحالی‌که نزدیکی این دو بهم بسیار مهم است.

 

راستش ما دختر (پسر) می‌خواستیم

هیچ پدر و مادری به فرزندی که قرار است به دنیا بیاید به صورت یک موجود بدون جنسیت، فکر نمی‌کند. اما وقتی که جنسیت کودک برخلاف خواست پدر و مادر باشد، پدر و مادر سرخورده نمی‌شوند، بلکه تغییری است که فوراً آن را قبول می‌کنند. بنابراین در این جمله هیچ‌گونه سرخوردگی‌ای وجود ندارد. اما رابطه‌ی کودکی که این حرف را می‌شنود با پدر و مادرش متزلزل می‌شود. او این حرف را جدی می‌گیرد و به خودش می‌گوید: «من آن چیزی نیستم که پدر و مادرم می‌خواستند و آرزو داشتند و هرگز هم نخواهم بود.»

 

اگر بچه نداشتیم، می‌توانستیم...

این یک واقعیت است که کودکان خرج دارند، آدم را محدود می‌کنند و ازخودگذشتگی می‌خواهند. زوجی که بچه ندارند آزادترند، خیلی چیزها می‌توانند بخرند و خیلی جاها می‌توانند بروند، اما در عوض بچه ندارند. این سوال پیش می‌آید که کدام بهترند. اما از نظر کودکان ، آنها نه مسئول به دنیا آمدنشان هستند، نه مسئول خرجی که روی دست پدر و مادر می‌گذارند. این درست نیست که در وجود بچه‌ها برای کاری که اصلاً مسوولیت و دخالتی در آن نداشته‌اند، احساس گناه ایجاد کنیم.

 

تو درست مثل فلانی می‌شوی

در هر فامیلی یکی اسمش بد در می‌رود. هیچ انسانی کاملاً مانند دیگری نمی‌تواند باشد. هر کسی دارای یک شخصیت مستقل است. اگر کودک سرزنش شود که درست مثل فلانی خواهد شد، عکس آنچه را در نظر داریم، به‌دست می‌آوریم. ما در واقع می‌خواهیم به او اخطار کنیم، درحالی‌که طرحی برای او مشخص می‌کنیم، طرح شخصی که کودک را با او می‌سنجیم. با این کار این احتمال به‌وجود می‌آید که واقعاً او به فرد مورد نظر شبیه شود. به جای سرزنش و تشبیه کودک به یک فرد شکست‌خورده، باید او را از امکانات و استعدادهایی که دارد آگاه کنیم، تا بتواند از آنها استفاده کند. او باید بداند که هیچ‌کس برای او به صورت الگو تعیین نشده، بلکه آینده‌اش صد در صد به خودش بستگی دارد.

 

اگر یک دفعه‌ی دیگر این کار را بکنی، دیگر تو را دوست نخواهم داشت

بدترین چیز برای یک کودک، مورد بی‌مهری قرار گرفتن است، اما ما همیشه فرزندانمان را با آن تهدید می‌کنیم. همان‌طور که کودک به غذا احتیاج دارد، به محبت هم احتیاج دارد. این‌که بداند کسی هست که او را دوست دارد و او می‌تواند همیشه و همیشه به این محبت تکیه و روی آن حساب کند و کسی هست که احساس او را درک می‌کند، در خوب و بد همراه اوست و او را کمک می‌کند، برای او بسیار مهم است. تضمین چنین عشقی مقدس است. در این مورد هر کاری، یا هر گناهی که از آن سنگین‌تر نباشد، هرگز نباید تضمین عشق ما را به کودک خدشه‌دار کند و ما هرگز نباید از آن به عنوان حربه‌ای برای مجازات استفاده کنیم. این تهدید کودک را نامطمئن می‌کند. او فوراً حرف شما را باور می‌کند و دنیای آرام درونش بهم می‌ریزد. فرزندانتان را بی‌چون و چرا دوست بدارید و بگذارید او این محبت بی‌دریغ شما را همیشه احساس کند.

 

تحقيق از فرنوش

 

 

 

 

 

  
نویسنده : والدین ایرانی ; ساعت ٩:٤٩ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱ شهریور ،۱۳۸۳